T.B.C.

Het merendeel van de Noordgroningse bevolking woonde in kleine huisjes, waar de omstandigheden voor de gezondheid matig tot slecht waren. Met teveel mensen leefde men in een te kleine ruimte, die bijna nooit gelucht werd. Men sliep in bedompte, vaak vochtige bedsteden. Het was geen uitzondering dat er drie of vier kinderen in één bedstee lagen, twee met het hoofd aan de ene, twee met het hoofd aan de andere kant.

Een andere ongunstige factor voor de gezondheid was dat tot in de jaren twintig  van de 20 eeuw er op het Hogeland geen riolering was, terwijl het nog eens twintig jaar duurde voordat deze regio op het waterleidingnet werd aangesloten. Tot dan toe behielp men zich met put- en regenwater.

Besmettelijke ziektes kregen door deze omstandigheden volop de kans om uit te breken. Tuberculose hoorde tot een van die besmettelijke ziektes en was eigenlijk alleen maar te genezen door te kuren. Voor dit kuren in de zon en uit de wind had men de oplossing gevonden door de bouw van lighallen of TBC-huisjes. De huisjes waren bij de kruisverenigingen te huur. In de tuin van het museum komt een dergelijk TBC-huisje. De huisjes stonden op een draaischijf, zodat de patiënt zo veel mogelijk profijt van de zon had.